Film, choć nie wybitny, był dość dobry, żeby zapaść w pamięć, spowodować radosną głupawkę, ekscytację i nadzieję, że kino rozrywkowe coś nam jeszcze da. Sherlock zbiera cięgi, bo nie jest kopią części pierwszej, bo pan detektyw staje się kimś na miarę superbohatera, ale... To tylko i aż bajka dla dorosłych.

Mnie ucieszyła. Towarzystwo pewnie też swoje zrobiło. Skojarzenia, niuanse, małe, prawie-herbaciane gatki o szmatkach.

A dziś, dziś boli. Tak biologicznie boli, więc humor całkiem dobry i tylko jeszcze supełek myśli do rozwiązania.